Translate

Showing posts with label կարոտ. Show all posts
Showing posts with label կարոտ. Show all posts

7/09/2014

Կարոտի ճամփաներով…



«Արի տուն» ծրագրի 2-րդ փուլի մասնակիցներ Նաիրա Եփրեմյանը և Արմեն Մաչկարյանը նպատակ ունեն ուսումը շարունակելու Հայաստանում: Լատվիայից ժամանած Նաիրան Հայաստանում է գտնվում ընտանիքի հետ: Հետագայում ուսումը Հայրենիքում շարունակելու մտադրությամբ, նրանք եղել են մայրաքաղաքի մի շարք դպրոցներում, հարցուփորձ արել, տեղեկացել ուսումնական ծրագրերի մասին: Նաիրան հիացած է Հայաստանի եկեղեցիներով, իսկ ամենից շատ՜ Խորվիրապով: Խոստովանում է, որ մեծ սիրով է սովորել մեր ազգային երգն ու պարը, հայոց պատմության կարևորագույն էջերը: Նաիրայի համար Հայրենիքը առեղծվածներով լի մի հրաշք երկիր է,որին հրաժեշտ տալը շատ դժվար է: Աղջիկը համոզված է, որ հրաժեշտն անպայման մի նոր հանդիպումի սկիզբ է դառնալու: Վրաստանից եկած 14-ամյա Արմեն Մաչկարյանին էլ ամենից շատ դուր է եկել Գառնու հեթանոսական տաճարը, շրջակա բնությունը, մաքուր օդն ու սառնորակ ջուրը, ինչպես նաև տաճարի հարևանությամբ գործող հայկական գունագեղ շուկան՝ ախորժելի գաթաներով, հայկական չրերով, պահածոներով և ինքնատիպ հուշանվերներով: «Դեռ որքան գույներ ունի Հայրենիքս,որոնք չեմ տեսել….»,-ասում է Արմենը:
Հայորդիներից շատերի համար է Հայրենիքը առեղծված ու մեծ խորհուրդ. նրանցից շատերի աչքերում է հայրենաբաղձության անափ կարոտը….Այդ կարոտի ճամփաներով էլ նրանք կրկին կգան Հայրենիք:


04.07.2014
Մարիամ Նազարյան

7/18/2013

Հեռվում ապրող մի աղջիկ

Մաս երկրորդ

Մեկնելուց առաջ...
Ի տարբերություն անցած տարիների` այսօր Հայաստանում կան մարդիկ, որոնցից շատերն օտարության մեջ են ծնվել, մեծացել /զգացել են դեպի հայրենիք ձգող ուժն ու հզորությունը, և հայրենիքում ապրելու երջանկությունը/:
Հայուհու պատմությունը գրեթե բոլոր հայերի պատմությունն է: Երբ իջնում է գյուղում ապրելու իր փոքրիկ տնակից, նրան օգնում են բոլորը, սկզբում մի քիչ դժվար է լինում, բայց հետագայում ամեն ինչ հարթվում է...
Չարժե որևէ մեկին մեղադրել: <Ուղեղների հոսքը> շարունակում է... Չեն նվազում այն մարդկանց թվաքանակը, ովքեր ձգտում են ապրել արտերկրում: 
Չենք կարող ասել, որ եվրոպացիները փոքր-ինչ ռոբոտացված աշխատանք են կատարում, քանի որ հենց իրենք են 1915թ-ին Հայաստանում բացել մանկատներ և օգնել որբ երեխաներին և որբևայրի մայրերին:
Եվ ինչու± ձեռք չմեկնել այդ խեղճ գյուղացուն, որը ծնել է տաղանդավոր երեխաներ և գուցե կորցրել է իր տունն ու տեղը` քամուց, փոթորիկից, սարերից եկող ջրի հեղեղներից կամ գուցե 1988-ին Գյումրիի երկրաշարժից:
Ճիշտ է, այժմ տնակներում ապրող մարդկանց թիվը քչացել է, այնուամենայնիվ, չի վերացել:
Ինչու± ստեղծել հիմնադրամներ, որպեսզի բարեկարգվեն ճանապարհները, երբ Հայաստանում մարդիկ ապրելու տուն չունեն, անկողին չունեն, և վերջապես տանիք ու սեփական մի փոքրիկ կտոր հող չունեն:
Մեկնելուց առաջ գուցե արժե մեկ անգամ ևս խորհել այս ամենի մասին, ևս մեկ անգամ մտածեք այն դրականի և բացասականի մասին, որը տեղի կունենա մեկնելու դեպքում: Մեկնելուց առաջ մի անգամ ևս հայացք գցեք հայկական հրաշալի բնությանը, մտածեք, որ ոչ ոք, բացի ձեզնից չի կարող առավել լավ պայքարելու հայրենիքի զարգացման և բարեկարգման համար...
Հ. Գ. ես հավատում եմ այն օրվան, երբ չեն լինի տնակներում ապրող մարդիկ, հայերն իրենց գործարաններն կկառուցեն ու բիզնեսը կսկսեն Հայաստանում, չեն լինի տատիկների կարոտով լցված սպասող հայացքները...

comment